Ptasia grypa - czym jest i jak wygląda wirus ptasiej grypy?

Aby wyjaśnić czym jest wirus ptasiej grypy warto przytoczy kilka pojęć  i definicji z zakresu podstaw biologii.

Wirusy

Wirusy to pasożyty, które żyją, korzystając z zasobów żywych organizmów. Nie ma jednoznacznej opinii, czy wirus jest żywy, czy te jest po prostu skomplikowanym chemicznym układem, który potrafi się replikować. Wirusy wykazuj cechy zarówno jednokomórkowych organizmów żywych, jak i materii nieożywionej. Nie posiadaj budowy komórki i zostały nazwane przez biologów "tworami organicznymi". 

Wielkość wirusów waha się do 20 do 300 nanometrów (0,000000001 m). Na wiecie jest ich bardzo duo, łączna waga wszystkich wirusów na Ziemi przewyższa łączną wag wszystkich żyjących na niej ludzi. Po wniknięciu do żywej komórki potrafi się replikować wykorzystując jej materiał genetyczny do budowy kolejnych kopii wirusów. 

Celem każdego żywego organizmu jest zapewnienie przetrwania swojemu gatunkowi, dlatego w intencji wirusów nie leży zabijanie ani pogranicznie populacji swoich żywicieli, gdyż wtedy wirus wydałby na siebie szybki wyrok.

Z tego punktu widzenia bardzo "inteligentny" jest wirus HIV, który nie zabija od razu swojego żywiciela, tylko zakaża go i pozostaje w utajeniu, zyskując tym samym możliwość  rozprzestrzenienia się na dużą ilość osobników. Można żyć całe lata, nie wiedząc, że się jest nosicielem HIV. Przeciwieństwem wirusa HIV jest wirus Ebola. którego mona nazwa "głupim", ponieważ śmiertelność zakażonych wynosi prawie 90 proc., choroba rozwija się szybko, a objawy są widoczne, łatwo zatem odizolować chorych"

Wirus grypy

Wirus grypy posiada kształt kulisty i składa się z materiału genetycznego w postaci kwasu RNA (kwas rybonukleinowy), otoczonego płaszczem białkowym i lipidowym. Na powierzchni tego płaszcza znajdują się białka odpowiedzialne za rozpoznawanie komórek - hemaglutynina i neuraminidaza. Po wniknięciu do organizmu wirus atakuje komórki, niszcząc je i replikując się przy użyciu ich enzymów komórkowych.

Wirus grypy atakuje zazwyczaj komórki nabłonkowe wyściełajce drogi oddechowe. Bywaj te szczepy zdolne zaraża także ściany przewodu pokarmowego, które nazwano potocznie grypą żołądkowa. Niektóre, bardzo agresywne szczepy wirusa grypy, mogą zakażać wszystkie rodzaje tkanek.

Rodzin wirusów grypy mona podzieli na trzy grupy: Wirus typu A - zakaża ludzi oraz inne ssaki a także ptaki -jest najgroźniejszym wirusem gdy najczęściej wywołuje epidemie. Do tej grupy równie należy wirus ptasiej grypy Wirus typu B - zakaża wyłącznie ludzi Wirus typu C - zakaża ludzi i winie - charakteryzuje się najlżejszym przebiegiem

Wirus ptasiej grypy

Ptasia grypainfluenza ptaków – ostra choroba zakaźna występująca powszechnie u ptaków, wywołana przez typ A wirusa grypy, który należy do rodziny Orthomyxoviridae, rodzaju Influenzavirus A.

Historia odkrycia ptasiej grypy sięga 1901 r. i odkryto go we Włoszech. Ptasią grypę wywołuje wirus o budowie podobnej do tego, który jest przyczyną "zwykłej" grypy. 

Wirus ptasiej grypy należy do rodziny Orthmyxviridae, jest wirusem grypy typu A. Charakterystyczne dla wirusów grypy s dwa białka - hemaglutynina (H) i neuraminidaza (N). Ze względu na obecno hemaglutynin (H) oraz neuraminidaz (N) wyróżnia się 16 typów H, oraz 9 N, daje to 144 możliwe kombinacje szczepów H i N, dla wirusa typy A. 

Do tej pory poznano 16 typów H i jedynie H5, H7 oraz H9 mogą przenosi się pomiędzy organizmem ptaka a człowieka. Najbardziej znaną i najbardziej patogenną odmian wirusa jest H5N1 oraz H5N8 – który zaatakował w tym sezonie.

Wirus ginie w temperaturze 70 °C. W zbiornikach wodnych, często zakażonych przez ptaki wodne, wirus zachowuje zakaźność przez 4 dni w 22 °C i ponad 30 dni w 0 °C. Najpopularniejszym lekiem dla ludzi przeciw ptasiej grypie jest oseltamivir.

Wirus nie stanowi dużego zagrożenia dla ludzi (pod warunkiem przestrzegania zasad higieny), jednak wywołał panikę wśród społeczeństwa, głównie z powodu podawania w mediach danych statystycznych w taki sposób, aby wydawało się, że zagrożenie jest większe niż w rzeczywistości.

Występowanie i szczepy

Ptasia grypa występuje na całym świecie i wszystkie gatunki ptaków są podatne na zarażenie się wirusem, choć niektóre gatunki są bardziej odporne od innych. Do tej pory zidentyfikowano ponad 140 szczepów wirusa. Większość z nich to odmiany łagodne o niskiej patogenności (ang. Low Pathogenic Avian Influenza, LPAI).

Mimo tego znane są szczepy (H5 , H7, H8 ), które mogą przyczyniać się do dużej śmiertelności wśród drobiu – szczepy o wysokiej patogeniczności (ang. Highly Pathogenic Avian Influenza, HPAI). Szczepy te zazwyczaj jednak nie występują wśród dziko żyjących ptaków. Pojawiają się one u drobiu, przetrzymywanego w ogromnych, nienaturalnych zagęszczeniach. W tego typu warunkach wirusy mogą poprzez wielokrotne cykle rozwojowe wytworzyć szczepy o nowych genetycznie cechach i bardzo znacznej zjadliwości. Dzikie ptaki mogą zarazić się tymi szczepami przez bezpośredni kontakt z chorym drobiem.

Na ptasią grypę chorują nie tylko ptaki. Odnotowano występowanie wirusa także u łaskunów, tygrysów, świni, kotów, psów i ludzi.

Najgroźniejszym obecnie szczepem wirusa jest szczep H5N1. Po raz pierwszy stwierdzono go w Hongkongu w 1997 r. Szczep ten wyewoluował najprawdopodobniej ze szczepów LPAI w ogromnych fermach na skutek nienaturalnego zagęszczenia hodowanego drobiu, złych warunków sanitarnych i innych czynników.

Mimo stwierdzenia już w 1997 r. prawdziwa epidemia ptactwa domowego wybuchła dopiero w 2003 r. w Kambodży, Chinach, Indonezji, Japonii, Laosie, Korei Południowej, Tajlandii i Wietnamie. W roku tym zginęło od wirusa i lub zostało zabitych przez hodowców ok. 100 mln sztuk drobiu. Po względnym opanowaniu choroby nastąpił nawrót w 2004 r. w tych samych krajach oraz Malezji, Kazachstanie, Rosji (na Syberii), Iraku, Iranie, Gruzji, Azerbejdżanie, Izraelu, Afganistanie, Pakistanie, Indiach, Birmie, Kuwejcie, Jordanii a także w Europie  - na Węgrzech, Ukrainie, Słowacji, Chorwacji, Rumunii, Turcji, Włoszech, Grecji, Bułgarii, Austrii, Bośni, Serbii i Czarnogórze, Francji, Niemczech, Szwajcarii, Słowenii, Danii, Szwecji, Czechach i w Polsce, oraz w Afryce – Nigerii, Nigrze, Egipcie, Kamerunie, Burkina Faso, w Togo i Ghanie.

Aktualnie 23 państwa europejskie zgłosiły obecność wirusa HPAI podtypu H5N8 u dzikich ptaków, a są to: Austria, Bułgaria, Chorwacja, Czarnogóra, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Niemcy, Polska, Portugalia, Rosja, Rumunia, Serbia, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania i Węgry.

W 19 krajach potwierdzono obecność wirusa HPAI/H5N8 u drobiu, a są to: Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Francja, Grecja, Holandia, Macedonia, Niemcy, Polska, Rosja, Serbia, Słowacja, Szwecja, Ukraina, Węgry, Wielka Brytania. Ogółem, w Europie zdiagnozowano ponad 500 ognisk tej choroby (w tym na Węgrzech ponad 220, a we Francji ponad 120).

Drogi zakażenia

Mimo ryzyka zakażenia się chorobą przez inne ptaki (szczególnie narażone są ptaki wodne – kaczki, gęsi i łabędzie czyli blaszkodziobe Anseriformes oraz mewy Laridae) nie ma żadnych dowodów na to, że ogniska choroby mogą powstawać na skutek przenoszenia wirusa przez dzikie i migrujące ptaki. Czas i kierunki migracji dziko żyjących ptaków są odmienne od czasu i kierunków rozprzestrzeniania się obecnej epidemii ptasiej grypy.

Do powstania nowych ognisk choroby w Azji dochodziło zawsze na skutek przemieszczania zakażonego drobiu. Wybuch epidemii w Kazachstanie, Mongolii i Rosji miał miejsce w okresie letnim, kiedy ptaki wodne pierzą się i nie są zdolne do lotu. Ponadto ogniska choroby występują w miejscach połączonych głównymi szlakami komunikacyjnymi, którymi prawdopodobnie transportowano zarażony drób. Dodatkowo wirus H5N1 jest tak zjadliwy, iż zarażony ptak nie byłby w stanie przelecieć znacznej odległości.

Obserwowany w lutym 2006 r. "atak" ptasiej grypy w Europie także nie pokrywa się z migracjami ptaków – ptaki migrujące jeszcze nie zdążyły wrócić, a np. gęsi zbożowe, które u nas zimują, przyleciały z północy, gdzie do tej pory nie odnotowano szczepu H5N1.

Jest bardzo prawdopodobne, że wszystkie gatunki ptaków mogą zostać zarażone wirusem ptasiej grypy. Chore ptaki wydalają duże ilości wirusa w odchodach a główną drogą zakażenia jest ich połknięcie przez zdrowego osobnika. Ptaki wodne takie jak: kaczki, gęsi i łabędzie należą do grupy najbardziej zakażonych gatunków i stanowią naturalny rezerwuar wszystkich typów wirusów grypy, zazwyczaj jednak są to wirusy słabo patogenne.

Zagrożenie pandemią

Największym niebezpieczeństwem dla ludzi byłoby pojawienie się mutacji w strukturze genetycznej wirusa, która pozwoliłaby mu na przenoszenie się od człowieka do człowieka. W chwili obecnej człowiek może zakazić się jedynie od zwierzęcia, ale zupełnie prawdopodobne jest pojawienie się (na drodze mutacji) zmiany w genetycznej strukturze wirusa umożliwiającej mu przenoszenie się od człowieka do człowieka, choć wymaga to niekorzystnego zbiegu okoliczności: aby doszło do tej mało prawdopodobnej sytuacji człowiek lub zwierzę (np. świnia) musi zarazić się równocześnie wirusem ludzkim i zwierzęcym. W skrócie można powiedzieć, że dzięki podziałowi na segmenty możliwa jest wymiana genów pomiędzy dwoma wirusami pasożytującymi na tej samej komórce. W takiej sytuacji może powstać zupełnie nowy szczep zdolny do wywołania pandemii.

Wirus grypy ptasiej sporadycznie powoduje zakażenia u ludzi. Pierwsze udokumentowane przypadki zakażenia ludzi wirusem grypy ptasiej typu H5N1 miały miejsce w Hong-Kongu w 1997 r. Zachorowało wówczas 18 osób (groźne infekcje dróg oddechowych), z których 6 zmarło. Zbiegło się to z epidemią grypy ptasiej typu H5N1 wśród ptactwa domowego. Stwierdzono, że przyczyną wystąpienia choroby u ludzi był bliski kontakt z żywym, zakażonym drobiem. Szybka likwidacja ok. 1,5 mln sztuk drobiu zapobiegła rozprzestrzenieniu się choroby. 

Do 26 czerwca 2006 stwierdzono jeden przypadek przejścia wirusa z człowieka na człowieka bez utraty zjadliwości. 25 czerwca 2006 w Indonezji zmarł na ptasią grypę ojciec, zaraziwszy się uprzednio od swojego 10-letniego syna. Stwierdzono to na podstawie drobnej zmiany w kodzie genetycznym wirusa znalezionego u chłopca, która również była obecna w kodzie wirusa ojca. Zmiana ta jednak nie wydaje się dotyczyć ani zjadliwości, ani zaraźliwości.

W 2005 odtworzono strukturę genetyczną wirusa, który wywołał epidemię grypy hiszpanki w latach 1918-1919. Okazało się że wirus był bardzo podobny do wirusa ptasiej grypy i najprawdopodobniej od niego pochodził. Na razie nie wykryto jeszcze pojawienia się takiej mutacji.

Według WHO od zakażenia wirusem podtypu H5N1od 2003 roku do sierpnia 2009 zmarły 262 osoby na 440 zgłoszonych zachorowań (60%). Charakteryzuje się więc on dość dużą zjadliwością, co jest czynnikiem zmniejszającym ryzyko pandemii. Stosunkowo trudno jest się nim też zarazić.

Jak dotychczas nie stwierdzono na świecie ani jednego przypadku zakażenia wirusem podtypu HPAI/H5N8 u człowieka, a w chwili obecnej uważa się, że choroba ta nie stanowi zagrożenia epidemiologicznego.

Jak atakuje wirus ptasiej grypy?

Wirus ptasiej grypy, podobnie jak inne szczepy wirusa grypy, rozprzestrzenia się w organizmie żywiciela poprzez dwa białka - hemaglutyninę i neuraminidazę. Umożliwiają one wirusowi H5N1 atakowanie zarówno ptaków, jak i ludzi. Symbol H5N1 oznacza, że na powierzchni wirusa ptasiej grypy znajdują się białka: hemaglutynina typu piątego i neuraminidaza typu pierwszego.

Organizm można nauczyć odporności:

Naukowcy poznali dotychczas 15 typów hemaglutyniny i 9 neuraminidazy, część z nich występuje w różnych zestawieniach w ludzkich szczepach grypy. Kombinacje tych białek są składnikami szczepionek przeciwko grypie. Wprowadzenie do organizmu białka antygenowego powoduje wytworzenie pewnej odporności na tę konkretną substancję.

Niewykluczone więc, że ludzka szczepionka, zawierająca białko typu N1, może pobudzić organizm do wytworzenia odporności na ptasią grypę. Na opakowaniu szczepionki lub w ulotce powinny być wyszczególnione typy antygenów, które dany preparat zawiera.

Objawy

Objawy u ptaków

Okres inkubacji trwa 3 do 5 dni w zależności od szczepu wirusa (czasami do 7 dni), gatunku drobiu i jego wieku.

Objawy kliniczne ptasiej grypy u drobiu są mało charakterystyczne i zróżnicowane w zależności od zjadliwości szczepu wirusa wywołującego chorobę, gatunku i wieku ptaków, zakażeń towarzyszących oraz warunków środowiskowych.

Główne objawy kliniczne wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) u drobiu to:

  • depresja,
  • brak apetytu,
  • gwałtowny spadek/utrata produkcji jaj, miękkie skorupy jaj,
  • objawy nerwowe,
  • zasinienie i obrzęk grzebienia i korali,
  • silne łzawienie, obrzęk zatok podoczodołowych, kichanie,
  • trudności z oddychaniem,
  • biegunka.

Padnięcia mogą być nagłe, bez widocznych objawów sygnalizujących zakażenie. Śmiertelność może dochodzić do 100%. Przy zakażeniu wirusem grypy o niskiej zjadliwości mogą wystąpić objawy (raczej łagodne) ze strony układu oddechowego, depresja, biegunka, zmniejszona produkcja jaj u niosek aż do zaniku, osłabienie, stroszenie piór i gorączkę. Zakażone ptaki wydalają duże ilości wirusa z kałem, w wydzielinie z oczu i dróg oddechowych. Przedłużająca się choroba powoduje wzrastające przekrwienie, głównie na gardle, tchawicy, żołądku i tłuszczu w okolicy serca oraz podskórne obrzmienie na głowie i nogach zwierząt.

Objawy u ludzi

Ptasia grypa u ludzi wywołuje objawy podobne do tych spowodowanych zwykłą grypą:

  • gorączka,
  • kaszel,
  • ból gardła,
  • bóle mięśni, stawów,
  • zapalenie spojówek,
  • ataksja.

W ciężkich przypadkach może także powodować problemy z oddychaniem oraz prowadzić do zapalenia płuc.

Grupy podwyższonego ryzyka

  • zdrowe dzieci w wieku od 6 do 23 miesiąca;
  • kobiety wciąży;
  • dzieci i młodzież (od 6. miesiąca życia do 18 lat), leczone przewlekle kwasem acetylosalicylowym;
  • dorośli i dzieci chorzy na przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego lub oddechowego, w tym na astmę;
  • dorośli i dzieci, którzy w minionym roku często przebywali w szpitalu z powodu chorób metabolicznych (w tym cukrzycy), niewydolności nerek, hemoglobinopatii lub niedoborów odporności;
  • osoby po przeszczepie organu.

Zakażenia u ludzi

Ptasią grypę - według Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) - można się zarazić poprzez kontakt z chorym ptactwem (dzikim lub hodowlanym) lub jego odchodami. Zainfekowane ptaki wydalają wirusy wraz z odchodami, a pył z tych odchodów wdychaj ludzie. Wirus może by przenoszony m.in. na obuwiu, pojazdach, ubraniu, które znajdowały się na terenie targu zwierzęcego lub ferm drobiu, i zostały skażone. 

Wirus może się też przenosić za pośrednictwem żywności, np. drobiu mrożonego. Bezpieczna jest tylko żywność poddana obróbce termicznej; pieczenie czy gotowanie niszczy wirusa, natomiast surowe jajka czy żółtka mogą być niebezpieczne. Nie znaczy to jednak, że można jeść gotowane lub smażone mięso chorych lub podejrzanych o chorobę ptaków; bezwzględnie powinno by ono zniszczone. 

Według FAO, należy unikać nie tylko kontaktu z zakażonym drobiem, ale nawet z klatkami i innymi przedmiotami, które mogły mieć styczność z ptasimi odchodami. 

WHO zaleca, by jak najczęściej myć ręce mydłem lub innym detergentem; nie wystarczy bowiem mycie rąk samą wodą. Równie przy dezynfekcji przedmiotów i pomieszczeń do zniszczenia wirusa potrzebna jest woda z dodatkiem detergentów. Sama czysta woda jest dobrym środowiskiem dla wirusa, który pozostaje w niej aktywny przez dłuższy czas.  Wskazówki dla hodowców przyzagrodowych:

- karmienie i pojenie drobiu w pomieszczeniach zamkniętych, do których nie maja dostępu ptaki dzikie - przetrzymywanie drobiu w zamknięciu lub na ogrodzonej przestrzeni, pod warunkiem uniemożliwienia kontaktów z dzikim ptactwem (siatki ochronne, zadaszenia - odizolowanie od innego drobiu kaczek i gęsi - przechowywanie paszy w pomieszczeniach zamokniętych lub pod szczelnym przykryciem - unikanie pojenia ptaków i czyszczenia kurników wodą pochodzącą spoza gospodarstwa (zbiorniki wodne i rzeki) - zgłaszanie lekarzowi weterynarii, wójtowi, burmistrzowi i innym organom władzy lokalnej przypadków padnięć drobiu - mycie rąk wodą z mydłem po każdym kontakcie z drobiem lub ptakami dzikimi Wskazówki dla konsumentów:

  • wszystkie przedmioty stykające się z surowym drobiem należy myć detergentem i dokładnie spłukiwać;
  • uważać, by soki z surowego mięsa nie stykały się z innymi produktami spożywczymi;
  • unikać kontaktu z ptasimi odchodami (np. podczas mycia samochodu, okien) – używać jednorazowych rękawiczek;
  • unikać bezpośredniego kontaktu z ptactwem (zwłaszcza z padłymi sztukami) – nie dotykać; zarazić się można poprzez kontakt z piórami, pierzem lub puchem;
  • powstrzymać się od jedzenia potraw z surowych jaj (np.kogel-mogel);
  • ptasie jajka przechowywać osobno, nie pozwalając by weszły w kontakt z inną żywnością; przed użyciem zaleca się wyparzyć je we wrzątku;
  • myć ręce i narzędzia po każdej obróbce produktów drobiowych.
  • jedz miso drobiowe, przetwory drobiarskie i jaja tylko po ugotowaniu lub pieczeniu (temperatura - minimum 70 stopni C) - myj dokładnie z użyciem detergentu deski, noże, talerze, na których przygotowywałeś surowy drób;
  • zamrożenie misa nie niszczy wirusa ptasiej grypy - nie dotykaj, bez odpowiedniego zabezpieczenia, martwych lub sprawiających wrażenie chorych ptaków dzikich ani ubitego drobiu - zadbaj o to, aby dzieci unikały miejsc, gdzie bytuje dzikie ptactwo, ferm drobiu - myj ręce po każdorazowym zetknięciu z ptactwem, zarówno dzikim, jak i hodowlanym; dopilnuj, aby robiły to także

  Kontakt ptactwa domowego z dzikim, a także bazary, gdzie handluje się żywym ptactwem odgrywają dużą rolę w rozprzestrzenianiu się wirusa grypy ptasiej. Inne drogi rozprzestrzeniania to: mechaniczne środki takie jak zakażony sprzęt, pojazdy, karma czy klatki. Wysoce chorobotwórcze wirusy mogą przetrwać przez długi czas w środowisku, zwłaszcza w niskiej temperaturze. 

  Głównymi środkami zapobiegającymi rozprzestrzenianiu się grypy ptasiej jest kwarantanna w gospodarstwach rolnych oraz likwidacja zakażonego lub potencjalnie zakażonego ptactwa domowego. 

  Sytuacja epidemiologiczna na świecie jest bez przerwy monitorowana przez służby sanitarne i weterynaryjne poszczególnych państw, a także Światową Organizację Zdrowia. Zalecane jest wzmożenie nadzoru i raportowania o wystąpieniu nietypowych przypadków umieralności wśród zwierząt, które mogłyby być powiązane z występowaniem ptasiej grypy. 

Ptasia grypa - fakty i mity

Pierwszy mit to przekonanie, że istnieje lek, który zabezpieczy nas przed zachorowaniem. Chodzi tutaj o tamiflu (oseltamiwir) - jedyny w tej chwili specyfik potrafiący skutecznie zwalczyć ptasią grypę, ale... jeśli już na ni chorujemy. Branie go "na wszelki wypadek" nie ma sensu. Profilaktyczne łykanie tabletek nie uchroni nas przed zachorowaniem na ptasią grypę. Przeciwnie, może spowodować, że wirus uodporni się na lek.

Drugi mit - istnienie szczepionki na ptasią grypę. Nie ma jej i nie będzie do momentu, gdy zaraza się zacznie. Dopiero wtedy, naukowcy będą w stanie stworzy wysoce skuteczną szczepionkę. Dostępna obecnie na rynku, równie w Polsce, zabezpiecza nas przed zwykłą grypą.

Dlaczego minister rolnictwa zakazał trzymania drobiu na otwartej przestrzeni ? 

Głównie po to, by domowe ptaki nie miały styczności z ptakami wędrującymi, które mogą przenosi wirusa. Restrykcje potrwaj do momentu zakończenia migracji ptaków, czyli jeszcze kilka tygodni.

Co grozi za nieprzestrzeganie zakazu ?

Upomnienie, a następnie mandat. W skrajnych przypadkach - ograniczenie albo pozbawienie wolności do 3 lat. Kontrole, czy nakaz ministra jest przestrzegany, przeprowadzają lekarze inspekcji weterynaryjnej, często przy pomocy pracowników sanepidu, a w małych gospodarstwach - władz lokalnych. - O ukaranie może wnioskowa np. inspektor weterynarii, policja lub straż miejska. Potem sprawa jest kierowana do sądu,, a ten orzeka karę w trybie pilnym.

Co się stanie, jeśli w jakimś miejscu w Polsce zostanie stwierdzona ptasia grypa ? 

Wtedy zlikwidowane będzie całe stado, z którego pochodzi zakażone zwierzę. Wyznaczony zostanie trzykilometrowy tzw. okręg zapowietrzony, a w promieniu 5 km tzw. okręg zagrożony. W tym pierwszym nastąpi kwarantanna zwierząt, a w zagrożonym - także ludzi.

Czy naprawdę jest się czego bać?

Ryzyko, że wirus ptasiej grypy zacznie masowo zabija ludzi istnieje. Teraz jedynie nas straszy - zabił "zaledwie" 65 osób na świecie. Trzeba się bać powstania jego nowej formy - ludzkiej odmiany ptasiej grypy, która może wywołać światową epidemią. Wtedy zamiast sporadycznie przerzucać się z drobiu na ludzi, wirus będzie zakażał nas z taką sam łatwością, jak teraz gęsi czy kurczaki.

Dziś wirus ma niewielką zdolność zakażania organizmu człowieka. Aby naprawdę stał się dla nas śmiertelny, musi się zmutować. Może do tego dojść, gdy zarazek ludzkiej grypy spotka się w naszym ciele z zarazkiem ptasim.

Większość specjalistów ze Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) uważa, że wybuchu takiej epidemii nie uda się uniknąć - wirus wcześniej czy później zmutuje się w zabójczą formę. Można jednak zdusić ją w zarodku, czyli zatrzymać wirusa w Azji, jak tylko się pojawi. Dlatego naukowcy monitorują "gorące punkty", w których jest największe ryzyko rozpoczęcia zarazy. Szybko rozprawiają się z pojawiającą się w Europie ptasią forma wirusa, zarządzając wybijanie całych stad.

W arsenale WHO są także szczepionki, które mogą częściowo ochroni ludzi, i leki antywirusowe, które dość skutecznie radzą sobie z ptasią grypą, więc prawdopodobnie poradzą sobie też z jej ludzką odmianą. Wydawałoby się, że nauka tym razem zwyciężała, ale pozostaje problem - histeria oparta na mitach, które już krzyżuje plany naukowcom.

Na podstawie materiałów:

Andrzej Boratyn