IMG_8142.jpgSadzenie roślin to nie tylko forma rekreacji, ale także aktywnego wypoczynku na łonie natury. Stworzony własnymi rękami i ciężką pracą ogród nie tylko stanowi radość dla oczu, ale również cieszy i daje satysfakcję z wykonanej pracy. Nasadzenia we własnym ogrodzie mają charakter głównie ozdobny, pozwalający stworzyć własne rabaty, skalniaki czy ciche zakątki. Przy pasiece nasadzenia roślinne mają nie tylko charakter ozdobny, ochronny, ale w głównej mierze pożytkowy.

Piękny ogród to marzenie każdego. W przypadku pasiek nasadzenia roślin mają szczególne znaczenie, ponieważ ich nektar i pyłek służy za pokarm do pszczół. Jednak wybór roślin w tym miejscu jest szczególnie ważny bowiem nie każda roślina nadaje się na pożytek dla pszczół. Są grupy roślin, które posiadają trujący dla pszczół nektar lub pyłek, albo jedno i drugie. Inne natomiast odstraszają owady swoim wyglądem lub zapachem, albo i takie z których nie ma żadnego pożytku (pokarmu).

Pożytek na pasiece jest bardzo ważnym elementem - ma istotny wpływ na żywotność i zachowanie rodzin pszczelich. Jeżeli w danym obrębie pszczoły nie znajdują pożytku dochodzi do rojenia się rodzin, wzrostu agresji lub ucieczki. Dalsza odległość od pożytków powoduje, że pszczoły większość czasu tracą na lot, szybciej się wypracowują i przy okazji zjadają po części zebrany nektar, aby uzupełnić zapas energii. Bliskie sąsiedztwo pożytków daje łatwy dostęp do pokarmu i powoduje mniejsze wypracowanie pszczół. To również szybsze pozyskiwanie miodu i pyłku.

Pszczoły mają określony zasięg lotu (niektóre rasy mogą przelecieć do 4 km, a niektóre nawet do 6 km i więcej w poszukiwaniu nektaru). Najefektywniejsza odległość pożytku od pasieki, a tym samym produktywny lot pszczół wynosi do 1,5 km, a najlepsza to pożytek w pasiece lub zaraz przy pasiece. W obrębie tego rejonu powinno znaleźć się tzw. pastwisko pszczele, czyli zbiór wszystkich roślin dających pożytek – tj. nektar, spadź lub pyłek.

Wybór roślin jest sprawą indywidualną każdego pszczelarza, który powinien orientować się w zasobach bazy pożytkowej jaką posiada wokół pasieki oraz dostosowanie jej do ilości pni. Aby uzyskać dobre zbiory miodu, w pobliżu pasieki muszą występować obfite pożytki towarowe. Warto zapewnić sobie liczne nasadzenia roślin kwitnących o różnym czasie:

- wiosna (III - I poł. VI) – liczne gatunki wierzb (bogactwo pożytku pyłkowego niezbędnego o tej porze roku), sadownicze (m.in. jabłonie, grusze, maliny), rzepak ozimy, robinie oraz liczne chwasty łąkowe i polne. Często w tym okresie występują braki w pożytku.

- lato (II poł. VI – IX) – wtedy kwitnie większość roślin miododajnych takich jak lipy, koniczyny, gryka, rośliny strączkowe (m.in. fasola wielokwiatowa), liczne chwasty polne i łąkowe oraz kwiaty w ogrodach przydomowych.

- jesień (II poł. IX-X) – nawłocie, astry i nieliczne rośliny łąkowe.

Przy słabym pożytku i zbyt dużej pasiece - miodu nie będzie, ponieważ pszczoły również muszą coś jeść (jedna rodzina pszczela zjada około 90 kg pokarmu na rok). Niekiedy ilości są niewystarczające i narastają skłonności do rojenia. Na nic zda się najlepszy sprzęt pasieczny, odpowiednie matki pszczele czy najlepsze zabiegi pszczelarza, jeśli w pobliżu nie ma wystarczającej ilości pożytku. Również często przy mimo dość dobrym pożytku w danym czasie zdarza się, że miodu nie ma lub jest go niewielkie ilości. W tym przypadku decydujący wpływ ma pogoda. Zbyt niska lub zbyt wysoka temperatura nie gwarantuje dobrego nektarowania roślin lub spadziowania, jak również opady deszczu uniemożliwiają lot pszczół i spłukują nektar z kwiatów.

 

Opracowała: Lidia Sąsiadek